Ποιος βλέπει τι

Είμαι ο Daniel Carlman, και αυτό είναι το DPP Academy. Σήμερα: ποιος μπορεί να δει τι σε ένα διαβατήριο.

Ο ίδιος ο ESPR δεν αποφασίζει ποιος βλέπει τι. Για κάθε ομάδα προϊόντων, η κατ’ εξουσιοδότηση πράξη ορίζει ποιοι παράγοντες έχουν πρόσβαση σε ποια δεδομένα, και ποιος μπορεί να τα δημιουργεί ή να τα επικαιροποιεί.

Ο κανονισμός απαριθμεί ποιοι πρέπει να έχουν δωρεάν και εύκολη πρόσβαση, με βάση αυτά τα δικαιώματα: πελάτες, επισκευαστές, επιχειρήσεις ανακύκλωσης, αρχές, ακόμη και οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών και συνδικαλιστικές οργανώσεις.

Ορισμένα δεδομένα είναι δημόσια. Η επωνυμία και τα στοιχεία επικοινωνίας του κατασκευαστή, για παράδειγμα, μπαίνουν στο δημόσιο μέρος του διαβατηρίου, κατά περίπτωση.

Και η εγγραφή είναι περιορισμένη. Το δικαίωμα να προσθέτετε ή να αλλάζετε δεδομένα ακολουθεί τα δικαιώματα πρόσβασης. Και το διαβατήριο πρέπει να προστατεύει την ακεραιότητα των δεδομένων, την ασφάλεια και την ιδιωτικότητα, και να αποτρέπει την απάτη.

Το ευρωπαϊκό πρότυπο EN 18239 περιγράφει τον τρόπο. Τα δημόσια δεδομένα διαβάζονται χωρίς σύνδεση. Τα ελεγχόμενα δεδομένα απαιτούν ταυτοποίηση, με πρόσβαση ανά ρόλο, έως το κάθε στοιχείο δεδομένων, και κάθε πρόσβαση καταγράφεται.

Οι μπαταρίες το δείχνουν στην πράξη. Τα δεδομένα του μοντέλου, όπως η σύνθεση των υλικών και το αποτύπωμα άνθρακα, είναι δημόσια. Οι πληροφορίες αποσυναρμολόγησης είναι για πρόσωπα με έννομο συμφέρον, και για την Επιτροπή. Οι εκθέσεις δοκιμών, για τους κοινοποιημένους οργανισμούς, την εποπτεία της αγοράς και την Επιτροπή. Και η κατάσταση υγείας της συγκεκριμένης μπαταρίας είναι μόνο για πρόσωπα με έννομο συμφέρον.

Έννομο συμφέρον σημαίνει έναν καθορισμένο σκοπό. Επισκευαστές, φορείς ανακατασκευής, φορείς δεύτερης χρήσης και φορείς ανακύκλωσης που ασκούν τη δραστηριότητά τους. Ή ο αγοραστής, που διαθέτει την μπαταρία σε φορείς σωρευτικής εκπροσώπησης ενέργειας.

Είμαι ο Daniel. Τα λέμε στο επόμενο επεισόδιο.

Την επόμενη φορά: το μητρώο της ΕΕ. Αυτό δεν αποτελεί νομική συμβουλή.